Ooit maakte ik in een weekend 35 kaarten. Dat is volgens mij wel het record, maar vroeger kon ik hele weekenden bezig zijn met kaarten fabriceren. Mijn kaartenspullen voorraad is dan ook gigantisch en ik vond het jammer dat ik er de afgelopen jaren zo weinig mee deed. Inmiddels kom ik weer toe aan kaarten maken, mits zoonlief een lang middagdutje doet 😉 In dit bericht vertel ik je iets meer over mijn geschiedenis met kaarten maken en laat ik je vier kaartjes zien die ik onlangs maakte.

Geschiedenis
Kaarten maken is een van mijn oudste hobby’s. Al toen ik een jaar of vier was, knutselde ik met mijn moeder kerstkaarten. We zandschilderden, maakten prikkaarten, 3D-kaarten, van alles passeerde de revue. Toen ik wat ouder werd verdween deze hobby naar de achtergrond en maakte plaats voor sieraden maken, maar toen ik een jaar of 18 was, kocht ik bij de Action een blokje kerstpapier en ik vond ook ergens schattige berenkerststempels. De eerste stappen in het maken van scrapkaarten waren gezet. Ik bleek het zo leuk te vinden dat ik fanatiek allerlei spulletjes ging verzamelen en zo kwam ik op het punt dat ik in een weekend gerust 35 kaarten maakte. Die kon ik natuurlijk niet allemaal versturen, dus ik heb een flink aantal jaar op de verkoping van onze kerk kaarten verkocht. Eerst verkocht ik sieraden, een paar jaar beiden en op een gegeven moment alleen nog maar kaarten (en later kwamen er gehaakte knuffels bij, hihi).

De laatste jaren kwam er veel minder van kaartjes maken, maar bij bijzondere gelegenheden deed ik het wel. En sinds een paar weken probeer ik wekelijks in ieder geval één kaartje te maken, al vind ik het soms een beetje jammer dat ik daarvoor het hele kaartenmaakcircus uit de kast moet halen. Twee grote, zware bakken én m’n loodzware XL Sizzix Big Shot (als ik kaartjes wil maken met m’n stanscollectie). In ons vorige huis heb ik een tijdje een kleinere bak ingericht met wat basisspulletjes en extra stempels en papier dat ik rouleerde en ik ben van plan om dat nu ook weer te gaan doen. Anders ben ik langer bezig met alles pakken en opruimen dan met het daadwerkelijke kaarten maken.

Het grappige is dat ik een paar weken geleden niet zo veel zin in kaarten maken had, maar volgens het hobbyschema dat ik toen hanteerde was dat één van de twee hobby’s waar ik die dag uit kon kiezen. Ik besloot het circus tevoorschijn te halen en na het eerste kaartje was ik nog niet direct enthousiast, maar ik had nog wat papier over en besloot met het restant nog een kaartje te maken.

Vrij eenvoudige kaartjes en ik was ook langer bezig met opruimen dan met het maken van de kaartjes (gelukkig had ik ook nog iets anders gemaakt: tabs voor mijn kaartencollectie – laat ik binnenkort ook meer van zien).

Mijn collectie is zo groot dat ik niet meer weet waar al mijn materialen vandaan komen, maar wat ik voor deze kaartjes heb gebruikt toevallig wel. Het papier en de embelishments zijn van de Action en het plaatje met de baby is van Eline Pellinkhof (Marianne Design). En uiteraard gebruikte ik mijn DYMO lettertang. Multifunctioneel dat ding, want ik heb hem ook gebruikt om mijn wasmanden te labelen (misschien maken we eens een uitstapje en vertel ik jullie over mijn wassysteem).

Die avond na het fabriceren van deze kaartjes gebeurde er iets grappigs. Ik bracht Hille naar bed, dacht weer aan kaarten maken en opeens kreeg ik een superleuk idee voor nog een kaartje. Wat mij betreft het perfecte voorbeeld dat de inspiratie wordt geboren uit het werk en dat je soms jezelf echt ergens toe moet zetten. Helaas lukte het me niet meer om het idee ‘s avonds uit te voeren, maar twee dagen later haalde ik weer het het hele kaartenmaakcircus tevoorschijn, inclusief de stansmachine. En toen toverde ik deze twee kaartjes tevoorschijn:

Ik begon met de polaroidkaart met de plantjes, dat was ook mijn eerste idee. De plantjes zijn stickers uit mijn journalcollectie, dus ik moest nóg een doos uit de kast halen, haha.
Achteraf gezien was het misschien leuker geweest om de polaroids bij de kikkertjes in kraftkleur te doen, maar ik had eerst een andere achtergrondkleur waar wit wel erg leuk bij was. Helaas sneed ik die te klein en was het niet zo leuk meer. In eerste instantie wilde ik er een beterschapskaart van maken, maar ik bedacht me dat ik eigenlijk geen kinderverjaardagskaarten had, dus heb ik er op het laatste moment Happy Birthday van gemaakt.

De kikkertjesstansen zijn ook van Eline Pellinkhof/Marianne Design, geen idee meer waar de polaroidstansen van zijn. Volgens mij is het papier van de kikkertjeskaart van Echo Park en het papier van de plantjeskaart komt bij Sostrene Grene vandaan. Heb ik ook nog wel een leuk verhaal over. Ik kocht het en toen ik thuis kwam had ik eigenlijk een beetje spijt. Ik zag hoeveel papier ik nog had liggen en dacht: Die €7,77 had ik liever in mijn hobbyspaarpotje gelaten (het was een heel dik blok papier, elk papiertje zit er wel 6 keer in en heel veel verschillende designs). Toen ik eenmaal dit kaartje had gemaakt, was de spijt toch minder en ik vind ‘m wel erg leuk geworden. Maar… de komende tijd ga ik geen nieuw scrappapier kopen, want ik denk dat ik wel duizend kaarten kan maken met alles wat ik nog heb liggen.

Nog een leuk feitje over deze kaarten: toen ik ze maakte en trots foto’s naar Jaap en mijn moeder stuurde, dacht ik: hoe leuk zou het zijn om hier weer over te kunnen bloggen? Dus eigenlijk zijn de kaartjes de laatste druppel geweest om de spreekwoordelijke pen weer op te pakken!

Hoe vind jij ze geworden?

Liefs,

Mirjam